"Sige ka, palapit na ang aso. Gusto mo bang gawin ka niyang merienda? Iiwan ka niyang puro kagat at gula-gulanit ang suot mo? Would you rather die of rabies than climb a tree, Violet Valdemare?"

“Tatawagin ko na sila, Tito,” sabi ng lalaking nakatayo sa gilid ng kama niya. Ito si Xander Santiago, ang kanyang matapat na abogado.
“P-please... don’t,” pautal at halos pabulong na sabi niya.
Umupo ito sa gilid ng kama at hinawakan ang payat na braso niya. “Tito...”
“I-I don’t want them see me... dying.”
“But, Tito...”
“Please...” Muli ay nahirapan siyang huminga. “Promise me, son... Take care of them for me.”
“I will.” Namintana ang mga luha sa mga mata nito. “I promise.”
“Take care of... Carnation.”

“Thank you for teaching me how to love.”

“I just realized I couldn’t give up Red just like that.” May malungkot na ngiting sumilay sa mga labi niya. “This is real, Dad. I love her. I know it’s not easy for her to accept me after what happened, but I want to try to win her back. I will win her back! I will, Dad.”

“What’s your name, sugar?”
Napakurap siya at saka lamang napagtantong nasa harap na siya ng mesa kung saan nakaupo ang grupo ni Justin.
“Caroline,” matatag na sagot niya.
“Caroline...” Napahimas-himas sa baba ang mestisuhing lalaki. “Virgin ka pa, `no?”
Napalunok na naman siya sa narinig na tanong.
“Hindi fake ang pagiging birhen nito, pare,” saad pa ng mestisuhing lalaki. “Hindi nito kilala si Doctor Belo.”

“Nang makilala kita, lahat ng bagay ay matamis na para sa akin. Wala akong malasahan na pait.”

Likas kasi siyang masayahin na namana niya sa kanyang ina. Kayang-kaya niyang i-handle ang mga problema. Kaya nga naging effective matchmaker at referee siya sa mga magkasintahang may hindi napagkakasunduan. Palagi siyang nagiging tulay ng nagkakagus¬tuhan niyang mga kaklase noong college siya. Mahilig din siyang mag-set noon ng blind dates. Noong nakaraang taon lamang ay may nagpakasal nang dahil sa kanya.

Paano na siya ngayon? Mahina ang loob niya. Kung nagkalakas-loob man siyang lumuwas sa Maynila, iyon ay dahil kay Zaldy. Pero ngayong naroon na siya at na-realize niyang hindi ganoon kadaling lumarga roon at pumunta sa kung saan-saan para lang mahanap ang kinaroroonan ni Zaldy ay bigla siyang nakaramdam ng takot.

“Is that a magic wand, Lola?” Nanlalaki ang mga matang inagaw niya rito ang stick. Idinuro niya iyon sa kanyang palad. “Gusto ko ng pera!” Subalit walang perang lumitaw sa palad niya. “It’s a fake,” napangiwing baling niya sa kanyang lola. “Bakit n’yo pa ito itinatago? Wala naman palang silbi.” “Isang ordinaryong souvenir para sa iba ngunit para kay Justi ay napakahalaga nito.

Larawan siya ng isang kaibig-ibig na babae. May taglay siyang kagandahang hindi pangkaraniwan at katawang pang-modelo. Department head siya ng Human Resources Management Divi¬sion ng Bureau of Customs, and still single at the age of twenty-eight. She was twenty-two when she moved out from her parents’ house in BF Homes, Parañaque, at tumira sa isang condo unit, along Roxas Boulevard. Limang taon na rin siyang solong namumu¬hay. Ito ang ginusto niyang buhay, ang matutong tumayo sa saril¬ing mga paa.